Brawo Poldi! Ale gdzie twoja radość ze strzelonej bramki?

Klagenfurt (RPO). Jest dwudziesta minuta meczu: wymarzona kombinacja Mario Gomeza i Miroslava Klose – i Lukas Podolski swobodnie umieszcza piłkę w bramce, zdobywając prowadzenie. Wszyscy czekają na wybuch radości. Nic takiego jednak się nie dzieje. Poldi zakrywa twarz rękami i wygląda, jakby był bliski płaczu. Bramka strzelona Polsce – krajowi swojego urodzenia - jest dla napastnika niezwykle głębokim przeżyciem emocjonalnym.

Widzowie zaczęli już się zastanawiać czy usłyszą gwizdek sędziego a bramka nie zostanie uznana. Trener Joachim Löw spojrzał szybko w prawo, w kierunku sędziego liniowego. Sędzia wraca już z linii środkowej. Jego flaga zwisa w dół. A więc wszystko w porządku.

Jednym z pierwszych zawodników, który składa gratulacje zdobywcy bramki, jest Miroslav Klose, także urodzony w Polsce. Zaskoczony, spogląda pytająco na swego partnera z ofensywy. Podolski, głęboko poruszony własnym dziełem, spuszcza wzrok.

Nadchodzi kapitan Michael Ballack. Bierze zdobywcę bramki w ramiona i patrzy, jak gdyby chciał powiedzieć: „Poldi, ciesz się! Trafiłeś”. Jednak Poldi nie cieszy się. Przynajmniej z pozoru. Po chwili podbiega do niego reszta zawodników, chcących cieszyć się razem ze zdobywcą bramki, obsadzonym przez Löwa na lewej pomocy. Podolski pogrąża się na chwilę w radosnym gronie. Swój wzrok kieruje ku niebu.

Widać już, jak duży ciężar spada mu z serca. W ostatnich tygodniach krytyka dała się ostro we znaki napastnikowi, który w Bayernie pozostawał graczem rezerwowym. Mimo to Podolski zachowuje spokój, okazując w ten sposób szacunek dla swojej (drugiej) ojczyzny. Wielki gest ze strony dwudziestotrzylatka.

Po chwili Poldi biegnie z powrotem do linii środkowej, jeszcze tylko szybkie podniesienie kciuka w kierunku fanów i piłka znów wraca do gry.

Dopiero po strzeleniu drugiej bramki w siedemdziesiątej drugiej minucie meczu Podolski pozwolił sobie na uśmiech, umieszczając piłkę z impetem w oknie bramki. Napięcie już wyraźnie minęło, teraz „Książe Poldi” może się cieszyć. Wyciąga w górę ręce z radości. W tym momencie już wie, że zostanie zwycięzcą meczu. I to meczu z Polską. Wynik 2:0 utrzyma się do końca.

Gwizdek sędziego na zakończenie meczu: Podolski bierze koszulkę polskiego gracza Lewandowskiego i natychmiast narzuca ją na siebie. W czerwieni podbiega do grupy fanów. Klepie ich po ramieniu, zamienia parę słów, także z fanami z Polski. Ci, mimo porażki nie sprawiają wrażenia zagniewanych.

Podczas wywiadu dla ZDF Podolski znów jest w doskonałej formie. Gdyby sytuacja nie była tak wzruszająca, można by było niektóre z jego odpowiedzi skwitować uśmiechem. „Został pan bohaterem meczu”, zagadnął reporter. Odpowiedź Poldiego? - "Wszystko mi jedno".

Później przyznał, że mecz z jego krajem urodzenia „bardzo dużo dla niego znaczył” i z szacunku nie chciał okazywać zbyt dużej radości. Lukas Podolski nieczęsto daje się poznać od takiej strony.

Na koniec Poldi sprawia wrażenie, jakby znów się przełamał. Wywiad kończy dwoma zdaniami, które wkrótce mogą się stać popularnym hasłem: „Nie możemy teraz odpoczywać. Mamy teraz kilka dni przerwy, które powinniśmy wykorzystać na regenerację”