Pięciu niemieckich wodzów

VON FRIEDHELM KÖRNER, Ascona (RPO). Jens Lehmann, Christoph Metzelder, Torsten Frings, Michael Ballack i Miroslav Klose są żelaznym rdzeniem niemieckiej reprezentacji. Oni wytyczają kierunek a ich słowo ma duże znaczenie – zarówno w reprezentacji jak i w rozmowie z trenerami.

Michael Ballack od prawie czterech jest lat kapitanem niemieckiej reprezentacji narodowej w piłce nożnej. Jürgen Klinsmann, trener związkowy, przekazał mu opaskę kapitana i tym samym rolę, jaką do tej pory wypełniał Oliver Kahn.

„Chcę mieć w polu takiego zawodnika polu, który na boisku utrzyma kontakt z członkiem zespołu”. - uzasadnił swoją decyzję Klinsmann. I w pewnym momencie mianował grającą dziś w środkowym polu w FC Chelsea London gwiazdę „Capitano”.

To, że jego drużyna już podczas pierwszego meczu podczas MŚ obrała kurs na sukces i zajęła trzecie miejsce, było przede wszystkim zasługą ducha gry zespołowej, który dodał skrzydeł reprezentacji Niemiec. Równie ważną rolę odegrała tu nienaruszalna hierarchia. Także podczas ME można zauważyć swoistą oś, którą tworzy pięciu doświadczonych zawodników: od bramkarza Jensa Lehmanna, przez Christopha Metzeldera, Torstena Fringsa, Michaela Ballacka po Miroslava Klose.

Patrząc wstecz na MŚ widać, że Ballack także zalicza się do kręgu „filarów reprezentacji”, obok pochodzącego z Leverkusen Bernda Schneidera, nieobecnego tym razem po operacji chrząstki międzykręgowej. W odniesieniu do własnej sytuacji stwierdził: „Uważam, że ci zawodnicy są równie ważni.”

Ballack postrzega się jako kapitan, lecz nie jako autorytarny wódz reprezentacji, w której „nikt nie bierze za bardzo do siebie swojej oficjalnej pozycji”.

Trzydziestoośmioletni bramkarz Jens Lehmann jest najstarszym graczem w dwudziestotrzyosobowej kadrze na ME. Sekret jego przewagi nad kolegami Robertem Enke i René Adlerem jest prosty: już od dawna gra razem z zawodnikami grającym z przodu (Mertesacker, Metzelder). Ponadto, grając w angielskiej Premier League zdobył dodatkowo doświadczenie międzynarodowe, dzięki czemu może stanowić swoisty punkt odniesienia dla młodszych członków drużyny.

Pochodzący z Dortmundu Christoph Metzelder, dzięki doświadczeniu zdobytemu na turniejach MŚ 2002 (drugie miejsce) i 2006 (trzecie miejsce), stał się tak wartościowym zawodnikiem, że mimo swoich słabszych występów na meczach sparingowych został ponownie zaliczony do wyjściowej jedenastki na turnieju inauguracyjnym. Elokwentny i wygadany środkowy obrońca odgrywa znaczącą rolę w kontaktach drużyny z publicznością, co także wpłynęło na umocnienie jego wizerunku w kadrze.

Torsten Frings. Pochodzący z Bremy zawodnik wspólnie z Ballackiem tworzy „tandem pomocników defensywnych”. Ta para graczy jest odpowiedzialna za utrzymanie stabilności w obronie na środkowym polu, ograniczenie pola manewru przeciwnika i pomoc obrońcom. Wyjątkowo ciężka praca.

Frings, na boisku typ „walecznego wojownika”. Na swojej pozycji czuje się tak pewnie, że podczas meczu z Polską (2:0) wszczął kłótnię z Löwem, ponieważ był innego zdania niż trener. „Tak to już jest, kiedy spotka się dwóch z temperamentem, czasem posypią się iskry”, mówi trzydziestojednolatek.

„Michael Ballack jest dla nas punktem odniesienia”, wyjaśnia Clemens Fritz. Swoją reputację zdobył dzięki szkole życia, jaką otrzymał grając w najsilniejszej lidze świata i zaciętej, uwieńczonej sukcesem rywalizacji z innymi światowymi gwiazdami w drużynie FC Chelsea. I zapewne udało mu się to w jeszcze większym stopniu niż Lehmannowi, pochodzącemu ze Stuttgartu przyszłemu bramkarzowi.

Miroslav Klose. Jeszcze nieśmiały i niepewny w kontakcie z mediami podczas MŚ w Japonii i Korei mimo strzelonych bramek, podczas MŚ we własnym kraju przekonał pewną siebie postawą wobec publiczności - zaskakująca zmiana osobowości. Można odnieść wrażenie, że ma silny wpływ na młodszych zawodników.

W szczególności na Lukasa Podolskiego, z którym dwa lata temu podczas Mistrzostw Świata w Niemczech stworzył „duet marzeń” w ataku i który od dwóch lat gra także w FC Bayern.