Krzywda wiedeńska

Los kibica po porażce

Najazd polskich kibiców na Wiedeń miał być drugą odsieczą wiedeńską. Określenie trafne o tyle, że znowu chodziło o Wiedeń, ale tym razem polskie hufce spieszyły tam z odsieczą nie dla cywilizacji chrześcijańskiej, ale by wesprzeć polską drużyną w walce z Austriakami. Warto zwrócić uwagę na to pospolite ruszenie, szczególnie na tych, którzy pojechali tam bez szansy wejścia na stadion, tylko po to, by być bliżej i choćby z piwnych ogródków i spod telebimów dopingować polską jedenastkę. Ja też oglądałem mecz w pubie, tyle że na toruńskim rynku. Nastroje zmieniały się tam pewnie dokładnie tak samo, jak w każdym innym miejscu, nie wyłączając stadionu. Przyszliśmy tam z przekonaniem, że zwycięstwo leży w zasięgu ręki, chociaż i dla Austriaków był to mecz o wszystko. Przez pierwsze pół godziny byliśmy załamani. Radość, a raczej poczucie ogromnej ulgi, wybuchała tylko po kolejnych strzałach do polskiej bramki, fenomenalnie bronionych przez Artura Boruca. Wtedy marzyliśmy tylko o tym, żeby mecz nie okazał się kompletną kompromitacją.

I nagle mamy powód do prawdziwej radości. 1: 0 dla Polski, dowozimy wynik do przerwy, a po przerwie nie poznajemy naszej drużyny, bo druga bramka wisi w powietrzu. Znowu byliśmy przekonani, że wygramy, chociaż pod koniec ponownie zależało nam tylko na utrzymaniu wyniku. No, ale taki to już urok piłki nożnej i los kibica, który musi znosić huśtawkę nastrojów. Od skrajnej rozpaczy do euforii, od złości na zawodników po uwielbienie dla nich. To w sporcie normalne. Gdyby mecz zakończył się wynikiem 3:0 dla Austrii, na co początkowo się zanosiło, bylibyśmy wściekli i na piłkarzy, i na trenera, ale musielibyśmy powiedzieć, że trudno, bo byliśmy gorsi, przynajmniej na początku, a wynik jest sprawiedliwy. Kibic, zwłaszcza polski, nie raz musi to znosić. Nie powinien jednak po zakończonym meczu czuć rozgoryczenia, niesmaku i krzywdy wyrządzonej decyzją sędziego. Po meczu pod pomnikiem Kopernika spora i głośna grupa młodych kibiców wznosiła okrzyki i śpiewy, których bohaterem był angielski arbiter. Delikatnie mówiąc, nie były zbyt wyszukane, ale jakoś nie potrafiłem mieć o to pretensji.