Dlaczego wygrają Niemcy? A dlaczego Hiszpanie?

Dlaczego wygrają Niemcy?

Bo to… Niemcy właśnie. Najprostsza - by nie rzec: prostacka, wynikająca bardziej ze stereotypu niż z realnego układu sił - odpowiedź jest, o ironio, najmocniejszym argumentem tej drużyny. Każdy wie, że w piłkę gra 22 facetów, a na końcu i tak wygrywają Niemcy. Półfinał tylko to potwierdził. Hiszpanie z kolei przyzwyczaili nas, że są odwrotnością Niemców - nie mają „genów zwycięstwa”, nie stawiają kropki nad „i” nawet będąc teoretycznie lepsi.

Bo w formie jest Podolski, a grający „nie na niego” Ramos nie będzie w stanie zagrać jednego po drugim tak wielkiego meczu, jak z Rosją. Ich pojedynki będą zapewne „wisienką na torcie” tego finału.

Bo obudzi się wreszcie Miroslav Klose i nie raz, ale wielokrotnie znajdzie się tam, gdzie trzeba. A wtedy albo Marchena nie zdąży, albo Puyol nie skoczy tak wysoko, jak Miro…

Bo kontuzjowany jest Villa. Jego brak to luksus bezpieczeństwa rywali w ich polu karnym. A właśnie to miejsce - strzeżone przez ociężałych stoperów - jest „miękkim podbrzuszem” Niemców.

Bo pierwszy raz w tym turnieju Hiszpanie zderzą się w środku boiska z równie silną, jak ich pomoc, drugą linią przeciwnika. A w niej wreszcie błyśnie formą - tą z ostatniej fazy ligi w Anglii - Ballack. A na taką dyspozycję ani Xavi, ani Fabregas nie będą wystarczającą odpowiedzią Aragonesa.

A dlaczego Hiszpanie?

Bo są lepsi. Niemcy zagrali na Euro jeden dobry (z Polską) i jeden bardzo dobry (z Portugalią) mecz, a Hiszpanie w każdym spotkaniu - nawet z Włochami - byli lepsi od rywali.

Bo tak, jak nie przestraszyli się rozpędzonych Rosjan, tylko grali swoje, tak nie ulękną się mitu niezwyciężonych Niemców.

Bo mniej sił kosztował ich półfinał z Rosją, niż męczarnia Niemców z Turcją.

Bo w środku pola rewelacyjny Senna nakryje czapką Ballacka. Bo skoro stoperzy hiszpańscy poradzili sobie z Ibrahimovicem i z Tonim, dadzą sobie też radę z Klose. Podolski i Schweinsteiger sami nie wygrają tego meczu. Nawet gdyby bombardowali bramkę rywali, to tam jest przecież Casillas.

Bo z tą kontuzją Villi (mięsień  jest tylko naciągnięty), to może być „ściema”. A jeśli nie, Aragones ma dość armat. Może wystawić Guizę, przesunąć do przodu Fabregasa lub Silvę, a przecież jest jeszcze Torres. No właśnie! Torres jest w stanie sam ośmieszyć ociężałą parę Metzelder-Mertesacker i pokonać słabego (jak na bramkarza drużyny aspirującej do prymatu w Europie) Lehmanna. To może być dzień Torresa. Dzień tego, jak mówią o nim Hiszpanie (El Nino), „Dzieciaka”.

I, tak mówiąc między nami, oby był.