Sprawiedliwości zadość

A to ci niespodzianka! Piłka nożna - tyleż razy tak niesprawiedliwa - na samym końcu Euro okazała się sprawiedliwa jak najbardziej. W niedzielę za nic miała mity - i ten o Hiszpanach, że grają jak nigdy, a przegrywają jak zawsze, i ten, że na końcu i tak wygrywają Niemcy. Nie decydował - jak o zwycięstwach Turków z Czechami i Chorwatami, czy Niemców z… Turkami - pech jednych i łut szczęścia drugich. Nie wypaczył wyniku sędzia, ani indywidualny błąd jednego gracza. Po prostu: mistrzostwo zdobyła drużyna najlepsza w całej imprezie. I wszyscy zadowoleni.

No, prawie wszyscy. Na pewno nie ci, którzy wcześnie wyjechali do domu. Na pewno też nie Holendrzy - może jedyni w tym turnieju, którzy (w dyspozycji z meczów z Włochami i Francją) mogli zagrozić Hiszpanii, a odpadli mając jeden kiepski dzień i trafiając akurat na „dzień konia” Rosjan. Chorwaci mogą przeklinać doliczoną minutę dogrywki z Turkami. Portugalczycy złorzeczyć na sędziego, który do spółki z Ballackiem wypchnął ich z imprezy.

Czy jednak często zdarza się, by po turnieju - którego zwycięzca może być tylko jeden - zadowoleni są wszyscy półfinaliści? A wraz z nimi kibice w niemal całej Europie?

Zadowolone Rosja i Turcja - bo wchodząc do najlepszej czwórki Europy wykonały nadprogram, więcej niż ktokolwiek przypuszczał. Do swoich krajów wracają w glorii bohaterów i z sympatią całej Europy.

Zadowoleni Niemcy - bo dla nich już awans do finału, uzyskany tak szczęśliwie, to sukces. Nawet kibice i eksperci niemieccy przyznają, że nie ma co wybrzydzać. przeciętna drużyna, mająca sporo słabych ogniw, znów zrobiła krok do przodu - po trzecim miejscu na mundialu, drugie na Euro.

No i szczęśliwa Hiszpania. Tryumf wielkiego - choć akurat w sukcesy reprezentacji ubogiego - piłkarskiego mocarstwa. Zasłużone mistrzostwo drużyny kompletnej - najlepszej w tym turnieju we wszystkich formacjach, tracącej najmniej i zdobywającej najwięcej bramek. Czego chcieć więcej?

Zadowoleni kibice – nie tylko zespołów wygranych, ale w ogóle ludzie kochający piłkę – bo to piękny turniej był. Wiele dobrych spotkań, goli, emocji do ostatnich sekund, niespodziewanych rozstrzygnięć i w końcu wygrana piłkarzy naprawdę najlepszych. Impreza przewyższająca poprzednią - ten dziwny turniej zmęczonych gwiazd z 2004 roku wygrany niespodziewanie przez dzielnych (ale czy na pewno najlepszych na kontynencie?) Greków.

E viva futbol! E viva Espana!

P.S. W magazynowym wydaniu przedwcześnie - wybaczcie - zapraszałem na sobotę do obejrzenia festiwalu lekkoatletycznego na Zawiszy. Nic jednak straconego – mityng już dziś.