Alfabet, czyli Euro 2008 od A do Z

Co z zostało z piłkarskiej uczty bogów? Świeże jeszcze wspomnienia, zachwyty i rozczarowania, dziesiątki nazwisk, akcji, bramek. Wspominamy je dziś w tyleż telegraficznym, co alfabetycznym skrócie. Z haseł Euro 2008 uzbierałoby się pewnie kilka alfabetów. Nasz wygląda tak…

A - Aragones Luis

- wesołe jest życie staruszka, jeśli prowadzi zespół mistrzów Europy. 70-latek dokonał cudu przełamując niemoc Hiszpanów na wielkich imprezach. A sporo ryzykował. Nie zabrał Raula, oparł zespół nie tyle na graczach Realu i Barcelony, co… Villareal i Liverpoolu. Błyskotliwego Fabregasa uczynił w swojej talii jockerem. I wygrał.

Arszawin Andriej - diament, który pojawiał się i znikał. Nie było go w pierwszym meczu - Rosja przegrała z kretesem. Był w spotkaniu z Holandią - Rosja grała jak z nut. Był w półfinale z Hiszpanią - a… jakby go nie było.

B  - Beenhakker Leo

- z pewnością dobry fachowiec, kolejny spec od przeprowadzania polskiego wielbłąda przez ucho igielne eliminacji, ale… nie cudotwórca. I nie taki twardziel, niestety, na jakiego wcześniej wyglądał. W obliczu trudnych pytań (a to nie zawsze to samo co „polskie piekiełko”) niekonsekwentny w tłumaczeniach, obrażalski…

Boruc Artur - jedyny światowej klasy polski piłkarz. Niestety, Europa poznała pełnię umiejętności naszego bramkarza przede wszystkim dzięki jego nieporadnym kolegom z drużyny.

C  - Casillas Iker

- filar drużyny mistrzów. Znakomity bramkarz, a przy tym gwiazda futbolu bez gwiazdorskich manier. Właśnie dlatego idealny kapitan zespołu wybitnych piłkarzy.

D  - Domenech Raymond

- szkoleniowiec Francji, najbardziej rozczarowującej drużyny Euro. Bezradnie patrzył, jak „koguty” pieką się najpierw na holenderskim, a później na włoskim grillu.

E - Engelaar Orlando

- holenderski defensywny pomocnik, 29-letnie… odkrycie turnieju. Zagrał popisowe partie przeciwko rozgrywającym mistrzów i wicemistrzów świata. Niestety, w ćwierćfinale nie powstrzymał Arszawina i spółki, ale tego dnia nie dałby im rady nikt.

F  - Frei Alexander

- nieszczęsny kapitan Szwajcarów. Jeden z najbardziej wzruszających obrazków Euro - kontuzjowany lider i najlepszy strzelec reprezentacji współgospodarzy opuszcza stadion zalewając się łzami. Jakże nieznośnie kontrastował z Freiem nasz kapitan - Maciej Żurawski – beztrosko żegnający się z imprezą, udzielający wywiadu dla „Polsatu” z tak głupkowatym uśmiechem, jakby miał to wszystko gdzieś.

G  - Grecja

- bez szans, bo i bez poważnych piłkarskich argumentów na choćby próbę potwierdzenia, że jej tytuł sprzed czterech lat nie był przypadkowy.

H  - Hiszpania

- najlepszy bramkarz, najskuteczniejsza obrona, najlepszy defensywny pomocnik (Senna), najbardziej kreatywna II linia, król strzelców Villa, nieuchwytny, bezlitosny w najważniejszym momencie, „Dzieciak” Torres i najbardziej wartościowa ławka rezerwowych. Zespół mistrzowski, bo kompletny.

I  - Ibrahimovic Zlatan

- rodzynek w zakalcowatym szwedzkim cieście. Doskonały napastnik, którego obecność uczyniła jednak zespół „Trzech Koron” najprościej grającym i najbardziej przewidywalnym zespołem „Euro”: każda piłka do Zlatana, może coś z nią zrobi. Wiele nie zrobił…

J  - Jedenastka marzeń EURO:

Casillas (Boruc)-Ramos, Pepe, Marchena, Żirkow (Lahm) - Sneijder, Senna, Modric (Arszawin), Podolski - Torres, Villa.

K  - Krzynówek Jacek

- żal było patrzeć na tę snującą się na skrzydle pomyłkę. A jeszcze większy żal, że nie było dla niej żadnej (nawet w osobie najlepszego lewego pomocnika naszej ligi - Zieńczuka, niebranego w ogóle pod uwagę do tej reprezentacji) alternatywy na ławce.

L  - Lahm Philipp

- tarcza z tyłu i ostrze z przodu zespołu Niemiec. Aż do… 33 minuty finału.

Ł  - Łobodziński Wojciech

- przykład zbyt wysokich, jak na Polaków, wymagań Euro 2008. Harcownik, zamęczający w eliminacjach rywali bieganiem, w turnieju głównym sam został zabiegany niemal do nieprzytomności.

M  - Modrić Luka

- jedna z gwiazd turnieju - fenomenalny technicznie, wszystko widzący na boisku i, niestety, także pechowy wykonawca karnego przeciwko Turcji. Cóż, taka to już świecka tradycja, że pudłują akurat najlepsi: Deyna, Zico, Platini, Preben, Elkajer, Larsen, niedawno Ronaldo, na tym turnieju Mutu…. Witamy w klubie, Luka!

N  - Nihat Kahveci

- cudotwórca z meczu Turków z Czechami, wielki nieobecny półfinału z Niemcami. Gdyby grał, skorzystałby z zimną krwią z prezentów przed bramką Lehmanna. A wtedy już do przerwy byłoby po meczu i mielibyśmy sensacyjny finał Hiszpania-Turcja.

O  - Olić Ivica

- dobry, pracowity piłkarz, ale główny partacz podbramkowych szans w meczu Chorwacja-Turcja. Jeśli Chorwaci padli ofiarą „zemsty niewykorzystanych sytuacji”, to były to właśnie sytuacje Olica.

P  - Podolski Lukas

- najlepszy, oprócz Boruca, Polak na tym turnieju. W pierwszym meczu zagrał tak koncertowo, że w naszym kraju wywołał reakcję, niemającą pod względem głupoty konkurencji w Europie - wniosek jednego z dawno wyautowanych polityków o odebranie Podolskiemu polskiego paszportu. Ciekawe, kto bardziej szkodzi wizerunkowi Polski: Podolski strzelający jej gole czy ktoś ośmieszający ją takimi pomysłami-samobójami?

R  - Ronaldo

- najlepszy, między styczniem a czerwcem tego roku, piłkarz świata nie udźwignął ciężaru wiązanych z nim oczekiwań. Zagrał poprawnie, co w jego przypadku znaczy słabo.

S  - Sędziowanie

- fatalne: niezrozumiałe decyzje, błędy wypaczające nawet (jak w ćwierćfinale Niemcy-Portugalia) wyniki spotkań o najwyższą stawkę. Temat na osobne opowiadanie pt. „Coś z tym trzeba zrobić”…

T  - Turcja

- kto, jeszcze miesiąc temu, przypuszczałby, że ta drużyna doda Euro tyle smaku?

U  - Udany turniej

- lepszy od poprzedniego w Portugalii. I co tu teraz ze sobą zrobić o 20.45…

W  - Webb Howard

- typowy dla Polski i Polaków temat zastępczy. Przez dwa-trzy dni główny sprawca wszelkich nieszczęść naszej piłki. Dziwne, że nie została powołana sejmowa komisja śledcza ds. Howarda Webba, która zbadałaby jego związki z „Fryzjerem” oraz wpływ na stan boisk i poziom szkolenia młodzieży.

V  - Villa David

- król strzelców turnieju. Pierwszy od czasów van Bastena najlepszy strzelec imprezy i jednocześnie mistrz Europy.

Z  - Zawodnik nr 1 EURO

- i tu niespodzianka - Marcos Senna, „człowiek od czarnej roboty” (ale zaraz po odebraniu rywalowi piłki umiejący ją doskonale podać), bez którego trudno sobie dziś wyobrazić zespół Hiszpanii. Na rynku jest wielu doborowych strzelców, błyskotliwych rozgrywających i sporo dobrych bramkarzy. Senna jest jedyny w swoim rodzaju. Nie ma drużyny, która by nie chciała takiego zawodnika.

Ż  - Żirkow Jurij

- jeszcze jedno odkrycie tego turnieju. Czasem odnosiło się wrażanie, że na boisku jest dwóch Żirkowów - jeden z tyłu, drugi już z przodu. Przyjechał jako jeden z wielu Rosjan tworzących tło dla Arszawina i Pawluczenki, wyjechał jako gwiazda europejskiej piłki. Gdyby nie Ramos, który w półfinale zgasił Żirkowa jak radio, można byłoby mówić, że w St. Petersburgu mieszka nowy Roberto Carlos.

Życie po EURO - czyli co dalej? Przetrwać lipiec i doczekać Pekinu.