Zagrali piłkarze, nie nazwiska

Komentarz. Dlaczego Hiszpania została mistrzem.

O piłkarskiej reprezentacji Hiszpanii zwykle mówiło się, że gra jak nigdy, a przegrywa jak zawsze. Po mistrzostwach Europy to powiedzenie trzeba zweryfikować. Zgadza się, Hiszpanie grali jak nigdy - pięknie, widowiskowo, ofensywnie - ale do tego nie przegrali żadnego meczu i całkowicie zasłużenie sięgnęli po tytuł. I wcale nie było to dziełem przypadku.

Uważam, że Hiszpania może na długo zagościć w ścisłej światowej czołówce i przed każdym ważnym turniejem być faworytem do zwycięstwa. Nie „papierowym” jak do tej pory, ale rzeczywistym. Trzeba tylko kontynuować linię Luisa Aragonesa. Na brak utalentowanej młodzieży na Półwyspie Iberyjskim nie mają prawa narzekać. Hiszpania co roku walczy o medale MŚ czy ME we wszystkich kategoriach wiekowych. Problem był z reprezentacją seniorską i jej trenerami. Dla niemal wszystkich poprzedników Aragonesa bardziej liczyły się nazwiska piłkarzy niż ich aktualna dyspozycja. Nikt nie wyobrażał sobie kadry bez Raula, Fernando Morientesa i kilku innych zawodników, którzy byli powoływani do kadry mimo, że nie prezentowali najwyższej formy. I na turniejach Hiszpania cierpiała. Albo nie wychodziła z grupy, albo odpadała w ćwierćfinałach.

Schemat ten złamał dopiero Aragones. Trzeba przyznać, że wyciągnął wnioski ze swoich wcześniejszych błędów, czyli MŚ w Niemczech. Przestał zwracać uwagę na nazwiska, nie przejmował się prasową krytyką, tylko robił swoje i budował kadrę opartą na najlepszych w danej chwili zawodnikach. I opłaciło się. Wszyscy zrozumieli, że wpływ na decyzje trenera ma jedynie piłkarska forma, a nie wcześniejsze zasługi. Przed Euro był ogromny szum dlaczego w kadrze nie znaleźli się Raul, Guti, Joaquin, Reyes, Tamudo... Odpowiedź była prosta, bo ktoś był od nich lepszy. I tym Aragones wygrał, zjednał sobie sympatię samych piłkarzy oraz kibiców. I już dawno Hiszpania nie była tak zjednoczona. Baskowie, Katalończycy, mieszkańcy Galicji czy Andaluzji - wszyscy kibicowali Hiszpanii.