Ciekawostki

O piłkarskiej reprezentacji Hiszpanii zwykle mówiło się, że gra jak nigdy, a przegrywa jak zawsze. Po mistrzostwach Europy to powiedzenie trzeba zweryfikować. Zgadza się, Hiszpanie grali jak nigdy - pięknie, widowiskowo, ofensywnie - ale do tego nie przegrali żadnego meczu i całkowicie zasłużenie sięgnęli po tytuł. I wcale nie było to dziełem przypadku.

Co z zostało z piłkarskiej uczty bogów? Świeże jeszcze wspomnienia, zachwyty i rozczarowania, dziesiątki nazwisk, akcji, bramek. Wspominamy je dziś w tyleż telegraficznym, co alfabetycznym skrócie. Z haseł Euro 2008 uzbierałoby się pewnie kilka alfabetów. Nasz wygląda tak…

80 mln zł wyniosły - według danych AGB Nielsen Media Research - cennikowe wpływy reklamowe Polsatu przy transmisjach Euro 2008.

Każda wielka piłkarska impreza, jak mistrzostwa świata, mistrzostwa kontynentów, czy nawet igrzyska olimpijskie, to doskonała okazja na wypromowanie się. Oczy wszystkich działaczy, trenerów, skautów i oczywiście kibiców zwrócone są na ten jeden turniej i biorących w nim udział futbolistów. Nie inaczej jest przy okazji Euro 2008. Świetne występy w meczach grupowych sprawiły, że kolejki chętnych zaczęły ustawiać się po chorwackich piłkarzy.

Wspaniała piłkarska przeszłość, doświadczenie, znane nazwiska - to czynniki decydujące przy zatrudnianiu w roli telewizyjnych ekspertów.

- Nie ma co owijać w bawełnę, jestem wkur... - w tak dosadnych słowach występ piłkarskiej reprezentacji Polski w mistrzostwach Europy podsumował bramkarz Artur Boruc.

Jak podliczyli statystycy, Polacy nie ustępowali Chorwacji w przegranym 0:1 meczu piłkarskich mistrzostw Europy w liczbie oddanych strzałów.

Polscy kibice wciąż nie mogą pogodzić się z decyzją sędziego Howarda Webba, który w ostatniej minucie meczu piłkarskich mistrzostw Europy z Austrią (1:1) podyktował rzut karny dla rywali.

Piłka nożna nie jest zabawą, ale sprawą śmiertelnie poważną. Tak było również w zamierzchłej przeszłości. Według przekazów angielskich miała ona upamiętniać zwycięstwo wojowników brytyjskich nad legionistami rzymskimi. Wyzwalała jednak tak ogromne namiętności, że w 1324 r. król Edward II surowo zakazał tej gry.

Najazd polskich kibiców na Wiedeń miał być drugą odsieczą wiedeńską. Określenie trafne o tyle, że znowu chodziło o Wiedeń, ale tym razem polskie hufce spieszyły tam z odsieczą nie dla cywilizacji chrześcijańskiej, ale by wesprzeć polską drużyną w walce z Austriakami.